RPG > Buiten Zweinstein

Op weg naar een nieuw jaar (Zweinsteinexpress)

(1/1)

Elena:
'Gedraag je als een vrouw,' zei vrouwe Cromwell, toen ze haar moeder omhelsde. Elena wierp haar een vuile blik toe en trok haar moeder even stevig tegen zich aan, voordat ze haar losliet. 'Veel plezier, lieverd.' Haar moeder glimlachte met tranen in haar ogen. Daarna omhelsde ze haar vader onder een afkeurende blik van vrouwe Cromwell, maar het kon Elena voor één keer niet schelen wat de vrouw van haar dacht. Ze had al jaren zo afscheid genomen van haar ouders en zusje en dat zou ze nu ook doen. 'Succes op school,' fluisterde Elena in Savannes oor, toen ze haar omhelsde. Savanne lachte van oor tot oor en kneep even kort in Elena's arm. 'Jij ook.'

'Ga maar vast in de koets zitten,' zei George. 'Ik breng haar wel naar het perron.' Nog iedere keer sloeg haar hart een slag over als ze hem hoorde of zag. Zijn brede glimlach was een beloning na een dag hard werken en ze zou hem missen, heel erg missen. Zijn moeder schudde haar hoofd, maar toen George Elena's karretje pakte en voor zich uit duwde, ging ze toch in de koets zitten. Haar hutkoffer en de kooi met Roosje stonden op de kar en Elena streek even over zijn hand toen ze het station in gingen. 'Ik ga je missen,' zei ze. George keek haar kort aan, voordat hij weer voor zich keek. 'Ik jou ook.' Hij glimlachte, maar niet van harte. 'Met kerst zie ik je weer. Dat is niet zo heel lang, maar een paar maandjes en ik zal je veel schrijven.'

Ze waren bij het hek tussen perron 9 en 10. 'Heb je de zweinsteinexpress ooit gezien?' vroeg Elena. Hij schudde zijn hoofd en Elena pakte zijn hand vast. 'Kom op dan.' Ze duwde samen met hem het karretje naar de poort en voordat ze het wisten waren ze erdoorheen. 'Welkom op de Zweinsteinexpress,' lachte Elena toen ze omdraaide en de grote locomotief in beeld kwam. 'Wauw,' zei George. Hij legde een arm in haar rug en gaf een zacht duwtje. 'Kom, we zoeken een mooi plaatsje voor je.' Hij duwde de kar en legde de hutkoffer voor haar in een lege coupé. Roosje kraste zacht toen hij haar verzette. George keek snel om zich heen, voordat hij zacht zijn lippen op die van haar drukte, waarna hij haar omhelsde. Elena's zicht werd troebel door haar tranen. 'Nog één jaartje en je bent klaar met je studie aan Zweinstein. Dan gaan we trouwen.' George veegde liefdevol haar tranen weg. 'Ik hou van je.' Elena's adem stokte in haar keel, toen ze zijn woorden hoorde. Hij zei ze voor het eerst hardop. Ze wisten dat ze van elkaar hielden, maar het was iets wat ze nog nooit hardop hadden gezegd. 'Ik ook van jou,' antwoordde ze. Hij draaide zich om en liep toen de trein weer uit. Elena liet zich op de bank zakken en staarde voor zich uit. Hoe ging ze in hemelsnaam dit jaar overleven?

Een zacht tikje op het raam deed haar opkijken en daar stond hij. Hij zwaaide met zijn hand en Elena schoof dichter naar het raam. Ze zwaaide even naar hem, waarna hij een kushandje toewierp en zich omdraaide en in de menigte verdween. Het was het laatste wat ze voorlopig van hem zou zien en ze was lang niet zo enthousiast om aan dit nieuwe jaar te beginnen als anders. Eigenlijk wilde ze deze reis in stilte voortzetten, hoewel ze wist dat ze zich ook even in de klassenoudste coupé moest laten zien. Ze stond op en besloot dat eerst maar te gaan doen, maar net toen ze wilde opstaan schoof de deur open.

Cahira:
Cahira glimlachte toen ze het grote King's cross station binnenliep met haar familie in haar kielzog. Zowel zij als Innis duwden nu een grote kar voor zich uit met hun spullen. Verderop zag ze een andere leerlinge lopen, knus met een jongen. Cahira's gedachten schoten direct naar Arlan, ze hadden niet zoveel contact met hem als dat ze willen. Hij had haar op afstand gehouden deze vakantie en ze snapte niet zo goed waarom. Vorig jaar had ze hem verteld dat ze een heks was en toen had hij er zo goed op gereageerd. Hij was dit jaar ook niet mee om haar uit te zwaaien. Het was alleen de clan O'laughins die hier stonden.

Haar jongste zusje, Abigail, die ze liefkozend Abby noemde, was nu een maand oud en het had haar aantal broers en zussen op 9 gebracht, waardoor ze nu in de zomer met z'n twaalven op hun kleine boerderijtje woonden. Het was druk en vol, maar altijd gezellig en ze zou hen missen op zweinstein, waar het ook druk en vol was, en ook gezellig, maar niet zoals bij hen thuis in Ierland. Hun moeder zat met Abby op schoot in een stoeltje op wielen, die hun vader speciaal voor haar had gemaakt, zodat ze toch beweegelijk was na zoveel kinderen. Hun gezin gedijde als maar uit en Cahira vroeg zich af of er ooit een einde aan kwam. Zij en haar jongste zusje scheelden bijna dertien jaar en ze kon zich haast niet voorstellen dat er nog een kindje bij kwam. Ze waren al het grootste gezin uit het dorp.

Ze waren bij het hek, waardoor ze zouden verdwijnen naar het perron van de zweinsteinexpress, waar het ook een grote drukte was. Cahira ging samen met Feenat en Ilane door de het hek en ze wachtten geduldig totdat de anderen van hun gezin er ook doorheen gingen. Innis en zij liepen voorop langs de trein en ze zag dat die nog niet zo vol zat. Ze besloten samen in een lege coupé te gaan zitten en duwden hun hutkoffers naar binnen. Ze namen snel afscheid van hun ouders en broers en zussen, toen het fluitje klonk. Opgewonden dook Cahira opnieuw de trein in om neer te ploffen in de coupe  die Innis en zij net hadden uitgezocht. Er ging weer een nieuw jaar beginnen, haar derde jaar en Innis eerste jaar. Ze was niet meer de enige O'Laughin zijn op Zweinstein en Innis zou voorlopig ook niet de laatste zijn.

Navigatie

[0] Berichtenindex

Naar de volledige versie