Overigen > Project X

Belangrijk bezoek

(1/3) > >>

Hanna:
Ik heb nu al medelijden met Hanna... op de dag van haar bruiloft gedumpt en nog wel door u, die het zelf meegemaakt heeft.  (U snapt natuurlijk wel dat Hanna's gevoelens van te voren goed worden benadrukt om extra medelijden op te wekken bij onze lieftallige mede-RPG'ers)

Met grote ogen keek Hanna in de spiegel. De witte jurk stak mooi af tegen haar licht bruine huid. Haar haren waren opgestoken, maar hier en daar wat plukken uit, zodat het niet strak naar achteren zat. Haar sluier hing nog over de bank. Die zou ze straks als laatste aandoen, vlak voordat ze naar beneden ging. Ze sloot haar ogen en probeerde haar zenuwen te kalmeren. Het was de man die ze liefhad met wie ze het afgelopen jaar zoveel goede momenten had beleefd. Ze had gedacht dat ze van hem hield, maar toen was ze naef geweest. Nu wist ze pas wat houden van was. Ze haalde zijn gezicht voor de geest en kalmeerde meteen. Ze wist dat hij haar trouw was en trouw zou blijven. Hij had op haar gepast, zowel voor als na hun verloving. Ze was in haar hele leven nog nooit zo gelukkig geweest, als vandaag op deze dag.

Gisteren had ze alles met de hand schoongemaakt. Ze  wist dat Joshua van orde en opgeruimdheid hield en dat wilde ze hem dan ook geven. Ze had alles eindeloos geschrobd en geboend, nadat ze terug kwam van de decoraties maken. Ze had gisteren een drukke dag gehad. Ze opende haar ogen weer en keek opnieuw in de spiegel. Gianna en haar moeder hadden hun best gedaan. Ze zag er prachtig uit en hoopte vurig dat Joshua het ook mooi zou vinden. Hij had gezegd dat zij haar gang mocht gaan, maar ze was nog niet zeker of hij het wel allemaal zo mooi vond. Hanna hoorde geklop op de deur en ze vroeg zich af waarom haar moeder niet gewoon binnenkwam. Ze wist dat de deur open was. 'Moeder, de deur is open. U kunt naar binnen komen,' riep ze naar de andere kant van de deur, terwijl ze nog steeds voor de spiegel stond. Haar hand omsloot het kettinkje om haar hals, dat haar moeder haar had gegeven voor haar bruiloftsdag.

Heer Gilleen:
[rpgcrew:2wvyea8w]Woest stampte Gilleen her kasteel door. De hele nacht had hij liggen malen en alle revues waren zijn hoofd gepasseerd. De angst om weer gedumpt te worden voor het altaar had hem opgespeeld en hij had alle feiten op een rijtje gezet. Het was sinds lange tijd de eerste nacht geweest die hij niet wakend bij de vrouw had doorgebracht. Daardoor was het ook de eerste dag dat hij alles werkelijk in zijn eentje op een rijtje gezet had. Nu begaf hij zich in alle vroegte op weg naar de vrouw die hem aan het hart ging. Links en rechts snauwde hij wat leerlingen af, nog norser als gewoonlijk. Deze dag zou voor Gilleen de geschiedenis ingaan als de moeilijkste die hij ooit beleefd had, maar hij wist dat het waarlijk niet anders kon.

Aangekomen bij haar kantoor klopte hij dringend aan en hoorde haar stem,'Moeder, de deur is open. U kunt naar binnen komen.' Kort en diep zuchtte hij de moed verzamelend voor hij binnen stapte. Wat hij zag benam hem werkelijk de adem en met rauwe stem bracht hij uit dat ze er prachtig uit zag. 'U bent prachtig Hanna.' Het brak zijn hart de vrouw zo te zien en resoluut stapte hij op haar af en nam haar handen in de zijne. Zijn hart volgend drukte hij een fractie van een seconde zijn lippen op de hare. Vervolgens leidde hij haar naar de bank en moedeloos zuchtte hij daar. Hij wachtte tot zij naast hem zat en keek haar gepijnigd aan, 'We moeten praten Hanna. Het moet nu, voor het te laat is.' Hij keek de vrouw naast hem in de ogen en zocht naar zijn woorden. Wat hij kwam vertellen kostte Gilleen de grootste moeite, maar het was werkelijk beter zo. Met milde stem begon hij zijn verhaal terwijl hij zijn hart bloot gaf, 'Hanna, vergeet nooit dat u mijn hart in uw handen hebt. U zult dat altijd hebben en ik zou nooit een ander kunnen liefhebben zoals nu.'[/rpgcrew:2wvyea8w]

Hanna:
Hanna hoorde de deur achter zich open gaan. Ze streek haar jurk glad, terwijl ze wachtte tot haar moeder begon te praten, maar in plaats van een vrouwenstem, klonk er een mannenstem. 'U bent prachtig Hanna.' Hanna draaide zich geschrokken om. 'Joshua, wat doet u hier? Dat brengt ongeluk!' Hij nam haar handen in de hare en drukte zijn lippen op die van haar. Hanna duwde hem zacht naar achteren en keek hem bezorgd aan. 'Wat is er?' vroeg ze zacht. Ze wist dat Joshua niet zomaar bij haar langskwam. Hij begeleidde haar naar de bank en er kwam een emotie op zijn gezicht die ze al lange tijd niet meer op zijn gezicht had gezien: pijn. Angst sloeg haar om het hart toen hij zei: 'We moeten praten Hanna. Het moet nu, voor het te laat is.' 'Waarover?' vroeg Hanna bang voor het antwoord.

Hij keek Hanna aan en zei: ''Hanna, vergeet nooit dat u mijn hart in uw handen hebt. U zult dat altijd hebben en ik zou nooit een ander kunnen liefhebben zoals nu.' Zijn toon verraadde een grote pijn. Het klonk als een afscheid, niet als een bruiloftsbelofte. 'Stop,' zei ze zacht en ze schudde haar hoofd. Ze was niet dom. Joshua kwam hier op de dag van hun bruiloft, terwijl hij haar nog niet hoorde te zien. Hij had dezelfde pijnlijke blik op zijn gezicht staan als een jaar geleden, toen ze dat andere moeilijke gesprek voerden en hij begon zijn gesprek alsof hij op een begrafenis zat, in plaats van voor zijn aanstaande bruid. Ze stond op en draaide zich van hem weg. Ze wilde niet dat hij verder ging. Ze hield van hem. Ze balde haar vuisten en beet op haar lip. Hij had nog niets gezegd, dus misschien was het iets anders. Met een schuin oog keek ze naar hem. Met angst bracht ze haar gedachten onder woorden. 'U gaat me verlaten, is het niet?'  

Heer Gilleen:
[rpgcrew:2j30vz9o]Toen de vrouw van hem wegstapte volgde Gilleen haar. Hij legde een hand op haar schouder en huiverde even toen hij haar woorden hoorde, 'U gaat me verlaten, is het niet?' Uit zijn zakken diepte hij met zijn vrije hand een brief op. De brief in zijn handen had hij gisterenavond ontvangen en er was geen ontkomen aan de inhoud bij. 'Hanna ik kreeg gisterenavond laat deze brief.' Hij ging voor de vrouw staan zodat hij haar kon aankijken en begon op gepijnigde toon de brief voor te lezen. Met elk woord dat hij voorlas voelde hij zijn hart zwaarder worden en hij drong de tranen die in zijn ogen ontstonden terug. Als hij straks weg was kon hij zijn emoties toelaten, nu echter moest hij sterk zijn van hemzelf voor de vrouw voor hem.

De brief was van zijn meerdere uit het leger en loog er niet om. Er werd van hem verwacht dat hij zich vandaag nog kwam melden om te vechten aan het front. Niet verschijnen zou desertatie betekenen en dat zou een gevangenisstraf inhouden die er niet om loog. Hoe graag hij ook geweigerd zou hebben en vandaag getrouwd zou zijn had hij geen optie. Natuurlijk had hij er gedurende de nacht over gedacht om te trouwen en dan te vluchten met zijn bruid, maar zo'n leven gunde hij de vrouw niet. 'Ik heb geen keuze Hanna, over anderhalf uur dien ik mij te melden. Zelfs als we het huwelijk naar nu direct konden verplaatsen kan ik niet met u trouwen. De kans bestaat dat ik sneuvel in het gevecht en dat wil ik u niet aandoen.' Hij legde zacht zijn hand onder haar kin en draaide haar hoofd zodat hij haar in de ogen kon kijken. 'Gelooft u mij, ik zou het liefste u huwen en niet gaan. Maar dat kan niet!' Zijn hart schreeuwde hem toe haar te vragen op hem te wachten, dit sprak hij echter niet uit. Hij had al vele oorlogen vrijwel onbeschadigt overleefd en hij wist dat met elke oorlog de kans kleiner werd er zonder kleerscheuren uit te komen. 'Ik wil u niet verlaten Hanna, nu niet, nooit! Ik heb gewoonweg de keuze niet.'[/rpgcrew:2j30vz9o]

Hanna:
Zijn hand liet een warme plek achter en Hanna voelde tranen prikken toen hij haar woorden niet ontkende. 'Hanna ik kreeg gisterenavond laat deze brief.' Hij kwam voor haar staan, maar Hanna wendde haar blik af. Als die brief betekende dat ze Joshua ging verliezen, wilde hem niet eens horen. Ze wilde hem verscheuren en in het haardvuur gooien. Ze luisterde verstijfd naar de woorden van Joshua, terwijl deze de brief voorlas. Hij moest terug het leger in. Hij besloot voorgelezen stuk met eigen woorden:  'Ik heb geen keuze Hanna, over anderhalf uur dien ik mij te melden. Zelfs als we het huwelijk naar nu direct konden verplaatsen kan ik niet met u trouwen. De kans bestaat dat ik sneuvel in het gevecht en dat wil ik u niet aandoen.' Hij legde zijn hand onder haar kin, zodat hij haar aan kon kijken. 'Gelooft u mij, ik zou het liefste u huwen en niet gaan. Maar dat kan niet!' Hanna kon de woorden niet vinden om te antwoorden. Haar droom was eerst waarheid geworden en viel nu kleine stukjes uiteen.  'Ik wil u niet verlaten Hanna, nu niet, nooit! Ik heb gewoonweg de keuze niet.'

Ze vond de woorden om terug te spreken. 'Maar ik wil trouwen,' zei ze. 'Heb ik hierin niets meer te zeggen? Ik wil op u wachten, als uw vrouw.' Ze zag haar eigen spiegelbeeld in de spiegel achter Joshua en zag haar uitgelopen make-up. Haar tranen hadden zich ongemerkt een weg naar beneden gevonden. 'We kunnen trouwen, nu direct. Daarna kunt u vertrekken en ik zal wachten tot u wederkeert.' Haar hart maakte een pijnlijke sprong in haar borstkas. Ze wilde niet dat hij ging. Ze zou in de zorgen zitten tot hij terug zou komen, maar ze zou het nog erger vinden als ze niet zouden trouwen en het feest zouden afblazen. Ze had hem beloofd bij hem te staan en ze had hem verteld dat hij op haar kon bouwen. Ze wenste dat ze de bruiloft n dag eerder hadden gepland. Dan waren ze nu al getrouwd geweest en had het nog steeds pijn gedaan, maar als Joshua haar hier werkelijk achterliet zonder te trouwen, was haar hart zo gebroken dat het bijna onmogelijk was het weer opnieuw te lijmen. Ze ging moedeloos terug op de bank zitten. Ze steunde met haar handen op haar knien en verborg haar gezicht in haar handen. Ze deed hem alleen maar pijn met haar tranen, maar ze had de kracht niet om ze tegen houden. Hoe kon ze zich tot tien minuten geleden zich zo perfect gelukkig hebben gevoeld en nu zo ongelukkig?  

Navigatie

[0] Berichtenindex

[#] Volgende pagina

Naar de volledige versie